هر چه تبر فلزی‌ام را تیزتر می‌کنم، باز هم نمی‌توانم درختی را که در خیالم روییده است، قطع کنم!

در این روزگار که از نسبت‌ها می‌پرسند، کاش کسی جلوی مرا هم می‌گرفت و نسبت “من” با “خودم” را پرس‌وجو می‌کرد.

گاهی مأیوس شدن امیدوارکننده و نشانه زنده بودن است؛ آن زمان که تنها بدیل یأس، بی‌تفاوتی است.

اخیراً به فکر تهران و کارمندانش افتاده‌اند که: تسهیلات می‌دهیم از تهران بروید. سایت هم درست کرده‌اند که هر کس می‌خواهد برود، بیاید ثبت نام کند. راستی، از این‌همه مدیریت و سازماندهی که شامل “کار”مندان شده است، به آن کودکان…

اخیراً وزارت فخیمه ارشاد، در و دیوار این شهر خاموش را پر کرده است از تابلوهایی عیناً با این عبارت: “زبان فارسی به عنوان یکی از ارکان هویت ملی ایران و زبان دوم عالم اسلام و فرهنگ و معارف اسلامی…

سال‌ها پیش، بعد از خواندن “شازده کوچولو”، بهترین و زیباترین کتابی که تا حالا خوانده‌ام، نوشتم: سیاره شازده کوچولو اون قدر کوچیک بود که می‌تونست روزی هر چند بار که می‌خواست، غروب خورشیدو ببینه. خورشید که غروب می‌کرد، صندلیشو چند…