چيزي شبيه فلسفه

جنگل الیمستان؛ آنجا که دماوند را بی‌هیچ دود و دمی، شفاف و صاف می‌توان دید؛ با ابرهایی که آرام در برش گرفته‌اند. با هوا و آفتابی نابِ ناب و پاکِ پاک. فرصتی برای رهایی از هر چه «فکر» است؛ حتی…

پرسیدم: “بوی سوختگی را می‌شنوی؟” گفت: “نه” صدای رادیو را کم کردم و گفتم: “حالا چطور؟”

… گفت: “در عوض خاطره‌‌ش تا ابد برات می‌مونه” گفتم: “اگه تا ابد زنده باشم”…

در این روزگار که از نسبت‌ها می‌پرسند، کاش کسی جلوی مرا هم می‌گرفت و نسبت “من” با “خودم” را پرس‌وجو می‌کرد.

گاهی مأیوس شدن امیدوارکننده و نشانه زنده بودن است؛ آن زمان که تنها بدیل یأس، بی‌تفاوتی است.

۱- وقتی که از عرض خیابان رد می‌شدم، یک لحظه، یک فکر خیلی سریع از ذهنم گذشت: برای اینکه عادی و معمولی نباشم، چه کار باید بکنم؟ و جواب آن هم، بلافاصله به دنبالش آمد: باید هر روز چیزی یاد…

تفاوت دیوانگان با عاقلان در این است که آنها سعی نمی‌کنند عاقلانه رفتار کنند.

چند سال پیش، این مطلب را نوشتم و به بایگانی نوشته‌هایم سپردم؛ حال، این روزها که بهانه برای فکر کردن به هواپیما زیاد شده، به یادش افتادم. چند سال پیش (با لحنی محاوره‌ای و در عین حال، کمی سخت) نوشتم…